Campanal y traveséu (Nava)
Textos:
-La mió vida ye una novela.
Nací en Bohiles en una casina muy ruina y muy fría, y éramos nueve hermanus. Non tiníamos qué comer nin qué calzar. Mi padre y mi madre trabajaban en el campu y nusotros, en cuanto pudimos, empezamos a andar pur ahí ganándolu, pañando caracolis. Las vacas era de unas señoritas que había en Murias, qu´ espués fueron pa Grao, ya las ganancias iban repartidas. Ya cuandu vendían un xatu, tinían qu´ir da-ys el dineru. Hasta que vienu la guerra y tuvimos tres añus de guerra. Y luegu, al librase Asturias, quitáramos las vacas y quedamos ensin nada. Cuandu la guerra yo era pequeña y acuérdome de ver pasar aviones tirando bombas y de pasar burrus cun soldaos atravesaus, muortus y heríus. Al padre d´Enedina matáronlu, y quemáron-ys la casa y el horru, y lleváron-ys lus gochus y lus xatus. Yo tendría diez añus cuandu empecé a la escuola. Comu nun tinía que vestir nin qué calzar nun pude dir antes.
Nas casas antes nun había luz ni agua. Tábamos cun un candil o una vela alredor d´un fuou, y si no a oscuras; y comu nun se vía, nun se movía naide de nochi. Nusotros nun tíniamos ninguna habitación, era todu a un andar. Había un fuou muy grande en mediu que hacía mi padre, ya puníamos alredor pa calentamos, cula pota las castañas enriba. Cuando mi pá muríu yo era una rapacina. Y cuandu mi padre muríu quedamos cul cielu enriba y la tierra enbaju, sin tener un sacramentu. La mió vida ye una novela. Paquita Suárez Coalla.











































Comentarios
Publicar un comentario